Baanrecord en Brons in 2019

Na de teleurstellende WK resultaten van 2018 is lange tijd niet duidelijk welke ploegen zich gaan kwalificeren om op de voor sommigen te warme winderige roeibaan in Tokyo (OS 2020) medailles te winnen. Ook de samenstelling van de U23 WK equipe voor Florida (2019), bekend van de tropische stormen die het roeien niet makkelijker maken, is nog lang niet uitgekristalliseerd. Het hele circus mag zich kwalificeren op de ergometer (in Amsterdam of Seattle), in de skiff, in de tweezonder of op een extra lange afstand van 8, 7,5, 6 of 3 km.
Het voorseizoen 2019 begint met een winderige Neerlands Hoop tweestrijd tussen Bram, van de U23 gepromoveerd tot slag van de voorlopige Holland Acht, en Freek, opnieuw op slag van de Nereus Acht. Freek wint de Heineken, Bram wint de Head, met een minimale voorsprong op verenigingsploeg Skøll. Daarna wint Triton (eindelijk) de Varsity van Skøll, Laga en Nereus en kan het 2km seizoen beginnen.

Als opwarmer voor de U23 selectiewedstrijden op het NK Klein (19-21 april) reist een delegatie af naar de G(h)ent International Spring Regatta. Op zaterdag wint Finn Florijn daar de U23 skiff. Daarna roeit op een winderig NK Klein een armada van skiffjes en tweetjes zich de U23 selectie binnen. Zij mogen zich in de acht bewijzen tegen Deutschland (een dozijn Duitse en Engelse achten, plus achten uit Chili, Frankrijk en Zwitserland) op de Wedau Regatta in Duisburg. Daar starten ook vier Nederlandse en twee Duitse vier-zonders die zich nog voor de A-selectie hopen te kwalificeren. Ondanks de lastige noordenwind in Duisburg roeit de kersverse HollandAchtU23 op zondag A-finale tijden, zodat duidelijk is waarop nog moet worden getraind. Als tussendoortje start de acht als Skøll-combi op de Westelijke en als Gyas-combi op de ARB.
Intussen roeien de “Amerikanen” 31 mei – 2 juni de IRA, de Amerikaanse Varsity met 36 universiteitsachten als deelnemers aan het hoofdnummer (Varsity Eight) en honderden achten en vieren in de andere nummers. Olav Molenaar wint met CAL in de tweede acht. In de weken daarna komen zij weer naar Nederland en volgt na de NK-Groot, waar de HollandAchtU23 als Leythe-combi Nationaal Kampioen wordt, eind juni nog een U23 selectieweekend in Groningen. Daarna is de HollandAchtU23 2019 compleet: Theis Hagemeister (slag), Joris Moerman, Ties Talsma, Wibout Rustenburg, Olav Molenaar, Gert-Jan van Doorn, Daan Vos de Wael, Finn Florijn en Bjørn Kwee (stuurman).

Ladies’ Challenge Plate Henley en U23 WK

In juli gaat de HollandAchtU23 onder de vlag van Hollandia Roeiclub naar The Ladies’ Challenge Plate in Henley, waar dankzij de complexe toelatingsregels dit jaar een recordaantal inschrijvingen is. Oxford Brookes en de GBR U23 acht roeien in Henley ook Ladies’ Challenge. Hollandia verslaat in de halve finale de acht van Leander, die in Duisburg nog sneller was, en roeit en passant een Henley baanrecord.

HollandiaAchtU23 roeit baanrecord in Henley
Leander geeft zich niet zomaar gewonnen, dus moet Hollandia een baanrecord roeien om zich te kwalificeren voor de finale
“A fantastic race”

Na Henley gaat de HollandAchtU23 door naar de U23 WK in Florida. Net als in 2018 zal de tegenstand geducht zijn. Van de Roemenen uit de acht van 2017 en 2018 zijn Alexandru Matinca en Alexandru Chioseanua nog onder de 23. En van de zilveren GBR U23 acht van 2018 zijn maar liefst zes roeiers dit jaar nog U23. Zij worden in Henley geklopt door Oxford Brookes (1 length) maar zijn nog maar net aan het trainen met hun vijf “Amerikanen” van Harvard, Princeton, Washington en Yale.
USA U23 coach Callahan kan in 2019 beschikken over bijna alle roeiers uit de gouden acht en de gouden vier met van 2018, zo is te zien in de selectie oproep. Als opwarmertje verschijnt de USA U23 2019 acht medio juli op de World Cup III in Rotterdam om zich te meten met de HollandAcht en de verjongde Deutschland Achter. De HollandAchtU23 slaat deze World Cup over. Zij nemen de NK-titel en het Henley baanrecord meteen mee naar Florida. Er zijn 9 achten ingeschreven. Naast de bekende landen USA GBR ROU en GER doen dit jaar ook CAN AUS FRA en HUN mee. UKR en RUS ontbreken. Ook ITA staat er niet bij.

De loting is op 23 juli. GBR, met de nodige post-Henley versterkingen, heeft het in de eerste voorwedstrijd nog lastig met de jonge acht van Roemenië. De tweede voorwedstrijd (USA NED CAN HUN) wordt achtervolgd door onweer, maar de HollandAchtU23 weet zich een lengte achter USA nog makkelijk te plaatsen voor de finale. Via de herkansing komen GER en AUS (met een fantastische eindsprint) er nog bij.
In de finale neemt GBR meteen de leiding, gevolgd door ROU en USA. NED komt langzaam op gang maar gaat in het derde interval de Roemenen voorbij. Na een fantastische eindsprint vanaf 1250 is het verschil met USA op de finish nog maar 0,15 sec.

De tussentijden (NED was in de tweede kilometer 3 seconden sneller dan in de eerste kilometer) en vooral het laatste interval (de snelste laatste 500m van allemaal) laten zien dat het verschil tussen brons en goud ontstond in de eerste 750 meter, waar niet alleen USA en GBR maar ook ROU sneller waren dan NED. Als het Henley (2.112 meter) was geweest had USA misschien net met 0,15 sec verloren, maar dit resultaat was voor de HollandAchtU23 ook al heel mooi: “Mannenacht pakt WKBrons” in Florida.

Bekijk hier de finale (“The Dutch Charge Continues”) (https://www.eurovisionsports.tv/fisa/#AE4CP1WR1T)

Coen Eggenkamp interviewde stuurman Bjørn Kwee voor het Leidsch Dagblad

WK Linz

Een maandje later plaatsen Michiel Mantel (BM8 2016 2017) en Freek Robbers zich in de M2- herkansing op spectaculaire wijze voor de kwartfinales van de WK in Linz. In een miraculeuze eindsprint (tempo 47) raken zij uit de koers en moeten nog voor de finish hun boot laten kapseizen om de Braziliaanse winnaars van de herkansing zwemmend te kunnen feliciteren in plaats van hen met hun bladen te onthoofden. Na een knappe eskimorol duiken zij via de kwartfinales naar de C/D halve finales, waar zij opnieuw de Braziliaanse broers Vela Maggi, die in eerdere jaren nog voor Spanje roeiden, tegenkomen. Opnieuw brengt een eindsprint de Nederlandse twee een ronde verder. Zij vechten zich in tempo 49 van plaats zes naar plaats twee (6:37,00) en gaan door naar de C-finale. De Brazilianen (6:37,21), die lang op kop lagen, verdwijnen naar de D-finale.

De overblijvers van het 2019 kwartetcircus Nelson Ritsema (BM8 2016) en Jan van der Bij starten met de uitvallers van de HollandAcht in de M4-. Zij plaatsen zich via de herkansing voor de volgende ronde, de halve finales.

Helaas laten de jonge Roemeense tegenstanders, die in de voorwedstrijd nog weinig indruk maakten, pas in de halve finale zien wat zij in huis hebben. Vorig jaar roeiden zij nog BM4 (goud) en BM8 (brons), nu gaan ze zomaar GBR en ITA voorbij. Nederland moet genoegen nemen met een plaats in de B-finale. Een achtste plaats is genoeg voor Tokyo kwalificatie volgens de FISA norm, maar NOC*NSF heeft de finale als limiet gesteld.
In de B-finale neemt NED snel de leiding, maar de Zwitsers roeien in baan 6 sneller dan voorheen en gaan er na 1 km overheen. Nederland maakt in baan 5 geen fouten en haalt de Zwitsers in een lange sprint in tempo 41 weer terug. NED (6:07) en SUI (6:08) halen de Olympische kwalificatie (OQ), FRA, GER, SRB en RSA niet. Er wordt nog wat gepiept over de wind, waarvan vooral baan 6 zou profiteren, maar in Tokyo kan het ook waaien dus daar moet iedereen maar aan wennen. Toch worden de latere races uitgesteld voor overleg over de baanindeling, waarna de snelste ploegen de hoge banen krijgen. In de A-finale wint POL (6:09 in baan 4) van ROU (6:11 in baan 5) en GBR (baan 3). Voor het eerst in lange tijd staat AUS (baan 6) met lege handen.

Bram Schwarz (BM8 2017), Simon van Dorp (BM8 2016, 2017) en Maarten Hurkmans (BM8 2016, 2017) blijven in de HollandAcht. Er zijn slechts 10 WK-inschrijvingen. De eerste vijf plaatsen in de finale zijn goed voor een ticket naar Tokyo.
In de eerste voorwedstrijd plaatsen GER en AUS zich voor de finale. De voorwedstrijd van de HollandAcht krijgt dezelfde uitslag als de U23 WK finale (1 GBR 2 USA 3 NED). Opnieuw brengt een eindsprint een HollandAcht dicht bij de USA (0,15 sec in Sarasota, 0,34 sec in Linz). Maar in dit geval zijn we daar niet blij mee.

De HollandAcht gaat met een nieuwe opstelling de herkansing in. Het water is warm en er staat een prettig windje mee. De M4X roeiden een uurtje eerder in hun halve finales wereldtijden, een kleine seconde boven het WK-record (met storm mee op de Bosbaan in 2014). De herkansing van de achten wordt een kwartier uitgesteld zodat Constantin Radu (BM8 2016 2017 2018) bij ROU kan invallen voor Alexandru Matinca (BM8 2016 2017). NED verschijnt getergd aan de start, neemt na 600m de leiding en wint overtuigend. 5:21,60 is een Nederlands record (een seconde sneller dan het record van de acht met Nico Rienks op slag in 1999), maar nog ver van de wereldtijd van GER (5:18,68). Na de wedstrijd vertelt de nieuwe zeven, Mechiel Versluis, NLRoei dat er met een echte eindsprint nog meer in het vat zit. Dat belooft wat voor de finale.

De acht roeit een dag later finale dan de vier. De wind is gedraaid en is vooral de laatste kilometer mee. Eindelijk gaat alles zoals het hoort. GER wint in 5:19,41, maar NED zit daar vlak achter en verbetert het nationaal record opnieuw: 5:19,96 (1:19 1:20 1:21 1:19). GBR wordt derde. Ook AUS en USA plaatsen zich ook voor de OS. Kijk hier de video.
De Nederlandse damesacht haalt de A-finale niet en wordt derde in de B-finale. De winnaar van de B-finale, CHN, heeft net zoals de winnaars van de A-finale, NZL en AUS, een stuurman in plaats van een stuurvrouw. In eerdere jaren had alleen de W8+ van NZL een stuurman, dit jaar zijn het er al drie.

Op hetzelfde WK glijdt Stef Broenink in de skiff schijnbaar moeiteloos richting A-finale en Tokyo kwalificatie. Hij wint zowel zijn voorwedstrijd als zijn kwartfinale. Beide keren is hij een halve seconde sneller dan Olli Zeidler (GER), van wie hij op het EK met minder dan een halve seconde verloor. Daardoor belandt Broenink in de zwaarste halve finale, tegen o.a. Sverri Nielsen (DEN), die dit jaar alle World Cups won, Robbie Manson (World Best Time 6:30,74) en Henley-winnaar Zeidler, die sinds de winderige World Cup in Rotterdam nog een rekening heeft te vereffenen met de Hollanders. Broenink start goed en pakt na 1300m een kleine voorsprong op Zeidler en Nielsen. Gedrieën houden zij Manson op afstand en gaan door naar de finale, en naar Tokyo. In de andere halve finale zijn Synek, Griskonis en regerend wereldkampioen Borch ruim zes seconden langzamer.

Robbie Manson (NZL) laat pas in de B-finale zien wat hij in huis heeft. In tempo 44 rolt hij vanaf 1250m het hele veld op. De nummers twee en drie, Martin (CRO) en Martini (ITA), zijn al blij dat ze het er levend vanaf brengen. Geen A-finale, wel Tokyo voor Manson, Martin en Martini.

In de A-finale neemt Broenink na 600m de leiding. Op 1500 ligt hij nog steeds voor, maar dan komt Borch en sprinten Zeidler en Nielsen naar een fotofinish. 1 t/m 5 finishen binnen 1 seconde. Szynek wordt zesde. Op naar Tokyo. Kijk hier de video van de bloedstollende race.

De anderen denken voorzichtig aan het verdedigen van de HOCR titel in de Championship Four op 20 oktober in Boston. De inschrijving sluit op 1 september tijdens de WK A-finales. Als titelverdediger mag de KNRB Vier met als eerste starten, gevolgd door USRowing. Dat heeft als nadeel dat de Vier dan misschien een paar dozijn van de negentig eerder gestarte Junior achten moet inhalen, die zo’n 10 minuten langzamer roeien dan de Championship Vier met. Maar net als eerder dit jaar is op het moment van inschrijving nog niet zeker wie er in de vier zullen zitten. Misschien gaat er helemaal geen Vier en stuurt de KNRB alleen een Acht. De uitslag komt hier te staan.
In het andere HOCR hoofdnummer, de Championship Eight, stuurt Oxford Brookes dit jaar twee achten naar Boston. USRowing, KNRB, Minerva, DRV Dortmund en de bekende Amerikaanse universiteiten schrijven elk één acht in. Italië (Fiamme Gialle) stuurt een acht (en een vier) vol WK medaillewinnaars. Om de kans op winst te maximaliseren huurt Italië voor de acht een ervaren Amerikaanse stuurman in, die eerder in Boston de internationale Dames acht stuurde.
En dan zijn er nog degenen die zich richten op mei 2020: de Olympische kwalificatie regatta in Luzern. Om daarvan gebruik te kunnen maken moet in 2020 ook een NOC*NSF kwalificatie worden gehaald.