WK Linz

Een maandje na de U23 WK plaatsen Michiel Mantel (BM8 2016 2017) en Freek Robbers zich in de M2- herkansing op spectaculaire wijze voor de kwartfinales van de WK in Linz. In een miraculeuze eindsprint (tempo 47) raken zij uit de koers en moeten nog voor de finish hun boot laten kapseizen om de Braziliaanse winnaars van de herkansing zwemmend te kunnen feliciteren in plaats van hen met hun bladen te onthoofden. Na een knappe eskimorol duiken zij via de kwartfinales naar de C/D halve finales, waar zij opnieuw de Braziliaanse broers Vela Maggi, die in eerdere jaren nog voor Spanje roeiden, tegenkomen. Opnieuw brengt een eindsprint de Nederlandse twee een ronde verder. Zij vechten zich in tempo 49 van plaats zes naar plaats twee (6:37,00) en gaan door naar de C-finale. De Brazilianen (6:37,21), die lang op kop lagen, verdwijnen naar de D-finale.

De overblijvers van het 2019 kwartetcircus Nelson Ritsema (BM8 2016) en Jan van der Bij starten met de uitvallers van de HollandAcht in de M4-. Zij plaatsen zich via de herkansing voor de volgende ronde, de halve finales.

Helaas laten de jonge Roemeense tegenstanders, die in de voorwedstrijd nog weinig indruk maakten, pas in de halve finale zien wat zij in huis hebben. Vorig jaar roeiden zij nog BM4 (goud) en BM8 (brons), nu gaan ze zomaar GBR en ITA voorbij. Nederland moet genoegen nemen met een plaats in de B-finale. Een achtste plaats is genoeg voor Tokyo kwalificatie volgens de FISA norm, maar NOC*NSF heeft de finale als limiet gesteld.
In de B-finale neemt NED snel de leiding, maar de Zwitsers roeien in baan 6 sneller dan voorheen en gaan er na 1 km overheen. Nederland maakt in baan 5 geen fouten en haalt de Zwitsers in een lange sprint in tempo 41 weer terug. NED (6:07) en SUI (6:08) halen de Olympische kwalificatie (OQ), FRA, GER, SRB en RSA niet. Er wordt nog wat gepiept over de wind, waarvan vooral baan 6 zou profiteren, maar in Tokyo kan het ook waaien dus daar moet iedereen maar aan wennen. Toch worden de latere races uitgesteld voor overleg over de baanindeling, waarna de snelste ploegen de hoge banen krijgen. In de A-finale wint POL (6:09 in baan 4) van ROU (6:11 in baan 5) en GBR (baan 3). Voor het eerst in lange tijd staat AUS (baan 6) met lege handen.

Bram Schwarz (BM8 2017), Simon van Dorp (BM8 2016, 2017) en Maarten Hurkmans (BM8 2016, 2017) blijven in de HollandAcht. Er zijn slechts 10 WK-inschrijvingen. De eerste vijf plaatsen in de finale zijn goed voor een ticket naar Tokyo.
In de eerste voorwedstrijd plaatsen GER en AUS zich voor de finale. De voorwedstrijd van de HollandAcht krijgt dezelfde uitslag als de U23 WK finale (1 GBR 2 USA 3 NED). Opnieuw brengt een eindsprint een HollandAcht dicht bij de USA (0,15 sec in Sarasota, 0,34 sec in Linz). Maar in dit geval zijn we daar niet blij mee.

De HollandAcht gaat met een nieuwe opstelling de herkansing in. Het water is warm en er staat een prettig windje mee. De M4X roeiden een uurtje eerder in hun halve finales wereldtijden, een kleine seconde boven het WK-record (met storm mee op de Bosbaan in 2014). De herkansing van de achten wordt een kwartier uitgesteld zodat Constantin Radu (BM8 2016 2017 2018) bij ROU kan invallen voor Alexandru Matinca (BM8 2016 2017). NED verschijnt getergd aan de start, neemt na 600m de leiding en wint overtuigend. 5:21,60 is een Nederlands record (een seconde sneller dan het record van de acht met Nico Rienks op slag in 1999), maar nog ver van de wereldtijd van GER (5:18,68). Na de wedstrijd vertelt de nieuwe zeven, Mechiel Versluis, NLRoei dat er met een echte eindsprint nog meer in het vat zit. Dat belooft wat voor de finale.

De acht roeit een dag later finale dan de vier. De wind is gedraaid en is vooral de laatste kilometer mee. Eindelijk gaat alles zoals het hoort. GER wint in 5:19,41, maar NED zit daar vlak achter en verbetert het nationaal record opnieuw: 5:19,96 (1:19 1:20 1:21 1:19). GBR wordt derde. Ook AUS en USA plaatsen zich ook voor de OS. Kijk hier de video.
De Nederlandse damesacht haalt de A-finale niet en wordt derde in de B-finale. De winnaar van de B-finale, CHN, heeft net zoals de winnaars van de A-finale, NZL en AUS, een stuurman in plaats van een stuurvrouw. In eerdere jaren had alleen de W8+ van NZL een stuurman, dit jaar zijn het er al drie.

Op hetzelfde WK glijdt Stef Broenink in de skiff schijnbaar moeiteloos richting A-finale en Tokyo kwalificatie. Hij wint zowel zijn voorwedstrijd als zijn kwartfinale. Beide keren is hij een halve seconde sneller dan Olli Zeidler (GER), van wie hij op het EK met minder dan een halve seconde verloor. Daardoor belandt Broenink in de zwaarste halve finale, tegen o.a. Sverri Nielsen (DEN), die dit jaar alle World Cups won, Robbie Manson (World Best Time 6:30,74) en Henley-winnaar Zeidler, die sinds de winderige World Cup in Rotterdam nog een rekening heeft te vereffenen met de Hollanders. Broenink start goed en pakt na 1300m een kleine voorsprong op Zeidler en Nielsen. Gedrieën houden zij Manson op afstand en gaan door naar de finale, en naar Tokyo. In de andere halve finale zijn Synek, Griskonis en regerend wereldkampioen Borch ruim zes seconden langzamer.

Robbie Manson (NZL) laat pas in de B-finale zien wat hij in huis heeft. In tempo 44 rolt hij vanaf 1250m het hele veld op. De nummers twee en drie, Martin (CRO) en Martini (ITA), zijn al blij dat ze het er levend vanaf brengen. Geen A-finale, wel Tokyo voor Manson, Martin en Martini.

In de A-finale neemt Broenink na 600m de leiding. Op 1500 ligt hij nog steeds voor, maar dan komt Borch en sprinten Zeidler en Nielsen naar een fotofinish. 1 t/m 5 finishen binnen 1 seconde. Szynek wordt zesde. Op naar Tokyo. Kijk hier de video van de bloedstollende race.